بررسی امید و رضایت از زندگی بر اساس سبک زندگی اسلامی در مربیان مهدکودک شیراز

نویسندگان

1 استادیار، گروه معارف اسلامی، واحد ارسنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، ارسنجان، ایران.

2 گروه روانشناسی، واحد ارسنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، ارسنجان، ایران.

doi
چکیده

هدف : متغیرهای امید به زندگی و رضایت از زندگی ارتباط نزدیکی با سبک زندگی دارند. امید به زندگی تلفیقی از مولفه­ های چند بعدی است که جنبه شناختی دارد و بر آینده متمرکز است. ازاین­رو، اهمیت بررسی این موضوع برای مربیان مهدکودک که نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت افراد جامعه دارند، دوچندان می‌شود. بنابراین، هدف این پژوهش حاضر شناسایی وجود رابطه احتمالی بین سبک زندگی اسلامی، رضایت از زندگی و امید به زندگی در مربیان مهد کودک است. روش‌ : روش تحقیق توصیفی ازنوع همبستگی است. در راستای این هدف یک نمونه به اندازه 70 نفر از از جامعه 600 نفری مربیان مهد کودک‌های شیراز استفاده و با روش رگرسیون آماری دو رابطه شامل  میزان تاثیر سبک زندگی اسلامی بر رضایت از زندگی و  میزان تأثیر سبک زندگی اسلامی بر امید به زندگی برآورد شد. روش تجزیه و تحلیل داده‌ها، شامل ضریب همبستگی پیرسون و آزمون t است و هم چنین برای تحلیل داده ­ها از نرم افزار SPSS استفاده شد. یافته‌ها : نتایج نشان داد رابطه خطی بین متغیر سبک زندگی اسلامی با رضایت از زندگی تأیید ولی رابطه خطی بین سبک زندگی اسلامی و امید به زندگی تأیید نشد. همچنین رابطه غیرخطی بین متغیر سبک زندگی اسلامی با رضایت از زندگی و بین سبک زندگی اسلامی و امید به زندگی تأیید شد. نتیجه گیری : با توجه به نتایج حاصل از پژوهش، مدیران و مسئولین آموزش و پرورش می توانند با تشکیل کارگاه آموزشی با موضوع «آموزش سبک زندگی اسلامی» برای قبل از ازدواج، امید و رضایت آن­ها از زندگی را افزایش دهند.