الگوی بالندگی دانشگاهها بر اساس استقرار مدیریت و بهرهوری سبز در آموزش عالی ایران: شاخص ها و موانع ها
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، گروه مدیریت آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 استاد رشته مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان
3 دانشیار رشته مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان.
doi
چکیده
هدف : با توجه به نقش و عملکرد دانشگاهها هدف این پژوهش این است تا با رویکردی تفسیرگرایانه شاخصها و موانع اجرای آن را در نظام آموزش عالی ایران واکاوی کند. روش : رویکرد پژوهشی بکار برده شده در این پژوهش کیفی میباشد و دادههای این پژوهش با استفاده از روش مصاحبه باز و بر اساس روش نمونهگیری هدفمند و گلوله برفی، به تعداد 13 نفر از اساتید و صاحبنظران جمعآوری گردید. یافتهها : یافته های اصلی این پژوهش با استفاده از نظریه زمینهای (داده بنیاد) شامل ابعاد مهمی ازجمله: نهادینه کردن نیرویهای انسانی سبز -زیرساختهای فناوری سبز - بالندگی مدیریت سبز - بالندگی پژوهش سبز - اقتصاد بالندگی زیستبوم بود و همچنین در بررسی موانع اجرای این ابعادها موانعی شامل: موانع نهادینه کردن نیروی انسانی - موانع زیرساختهای فناوری سبز - موانع پژوهش سبز - موانع ساختاری و مدیریت سبز - موانع اقتصادی زیست شناسایی میباشد. نتیجه گیری : با استفاده از یافتههای پژوهش، مدل بالندگی دانشگاهها تدوین و بر اساس نتایج حاصله؛ مشخص شد که یکی از موانع مهم در نبود بالندگی دانشگاهها موانع اقتصادی زیستبوم از یکسو و از سوی دیگر، ساخت اقتصادی ِ حاکم بر کشور، ساختی انحصاری و الیگارشیک است.
