جغرافیای جرم خیزی در کلان شهر تهران (مطالعه موردی سرقت و قتل)
نویسندگان
1 دانش آموخته ی کارشناسی ارشد رشته جغرافیای سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
2 هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
doi
چکیده
مقوله ناهنجاری اجتماعی و در کنار آن بروز رفتارهای جرمخیز که در قالب مکانهای جغرافیایی ظاهر میشود، تبدیل به مهمترین چالش در نظام سکونت شهری جهان شده است. به همین منظور ایجاد محیطهای امن به اشکال مختلف،بعنوان یک اولویت اساسی در دستور کار دولتها می باشد. با افزایش آمار بزهکاری و کاهش امنیت، نگرشهای عمیقی در حوزه انتظامی و مدیریت شهری پدید آمده و ملاحظات امنیتی با لحاظ الگوهای جدید برنامهریزی شهری افزایش یافته است. درپژوهش حاضر به شناسایی رابطه بین شرایط محیطی و مکانی در ارتکاب جرم با عنوان بررسی جغرافیای جرمخیزی در کلانشهر تهران (مطالعه و بررسی قتل و سرقت) پرداخته و به منظور کسب نتیجه منطقی، آمار فراوانی قتل و سرقت در سالهای 88و89 مربوط به کلان شهر تهران، مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت و درصد فراوانی هر یک از جرایم در نقاط مختلف تهران با ذکر علل بررسی گردید. نتایج تحقیق نشان می دهد به موازات رشد، اندازه و جمعیت شهر تهران و به تبع آن افزایش تراکم و تنوع کارکرد ها و با کم شدن کنترل های جمعی، افزایش سطح اصطکاک افراد و از هم گسیختن پیوند های اجتماعی،برخی نیروهای منفی تسهیل کننده ارتکاب جرم در فضای شهر ایجاد شده است.این امر بدلیل تمرکز و تنوع شدید فعالیتها و رفت و آمد در بخش مرکزی شهر بیشتر است.برخی بزه های اجتماعی بیشتر در محل سکونت و زندگی مجرمین،برخی در محل کار و فعالیت های آنها و برخی در سایر مکان ها رخ می دهد. از طرفی تحر کات مکانی،عامل مهمی در افزایش جرایم در مکان های جغرافیایی مقصد مهاجرت (شهر تهران) می باشد.
