فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف : در عصر تحول‌گرای کنونی، نقش مدیران مدارس تنها به مدیریت امور اجرایی محدود نمی‌شود، بلکه از آنان انتظار می‌رود که نقش‌هایی فراتر چون مربی، تسهیل‌گر، یاددهنده و هدایت‌گر را ایفا کنند. مربیگری به‌عنوان یکی از ارکان توسعه فردی و سازمانی در محیط‌های آموزشی شناخته می‌شود؛ رویکردی که می‌تواند باعث ارتقاء عملکرد، تعهد سازمانی، رضایت شغلی و نهایتاً بهبود یادگیری در سطوح مختلف گردد. این پژوهش با هدف «اعتباریابی الگوی آموزش مهارت مربیگری برای مدیران مدارس» انجام شد. روش : این تحقیق از نوع کمی بوده که در آن از روش‌های تحلیلی همچون مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شده است. پس از بررسی پیشینه موضوع و شناسایی مدل تحقیق، مدل بدست آمده مورد آزمون قرار گرفته است. در بخش تحلیل کمی داده ها، پرسشنامه‌ای مشتمل بر ۸۵‌ گویه‌ طیف لیکرت در میان ۱۵۶ مدیر مدارس متوسطه قزوین توزیع شده و داده‌ها با نرم افزارهای آماری Smart PLS و SPSS  تحلیل شد. یافته‌ها : مدل ساختاری، نشان داد که «شرایط علی» (عوامل فردی، گروهی، سازمانی) اثر معناداری بر «آموزش مهارت مربیگری» داشته و به‌طور غیرمستقیم از مسیر تقویت آموزش بر راهبردها و پیامدها نیز اثرگذار بوده است. همچنین بررسی برازش مدل نشاندهنده مناسب بودن مدل تحقیق بوده است. نتیجه گیری : باتوجه به یافته های تحقیق میتوان گفت که افزایش معنادار ضریب مسیر راهبردها به پیامدها، نشان‌دهنده نقش کلیدی و محوری راهبردهای اتخاذشده توسط مدیران در فرآیند تحقق نتایج مطلوب مربیگری است. این یافته بیانگر آن است که آموزش صرف مهارت مربیگری، بدون وجود راهبردهای فعال، عملیاتی و آگاهانه در محیط کاری، نمی‌تواند به پیامدهای مؤثر منجر شود.