مدلسازی رابطه بین تراکم ساختمانی، فضاهای سبز و آسایش حرارتی در مناطق متراکم شهر تهران
نویسندگان
1
2
3
doi
https://doi.org/10.71769/jgm.2025.1186469چکیده
رشد شهرنشینی و صنعتی شدن در سال های اخیر موجب افزایش تراکم شهری و نیز پدید آمدن اثرات نامطلوب محیطی تحت تاثیر جزایر حرارتی در شهرهایی همچون کلانشهر تهران گردیده است. پژوهش حاضر بدنبال رابطه بین تراکم ساختمانی، فضای سبز و آسایش حرارتی در منطقه ده شهرداری تهران به عنوان یکی از مناطق پرتراکم شهری از طریق مدلسازی پارامترهای مورد نظر است. در این پژوهش، با محاسبه شاخص تراکم شهری و نیز برداشت میدانی به مدت دو هفته همچنین تعریف سناریو کاهش تراکم و افزایش سبزینگی از طریق شبیه سازی نرم افزار انویمت به بررسی تاثیرات موضوع پرداخته شده است. نتایج نشان میدهد که با تغییر الگوی توسعه شهری و کاهش تراکم در راستای طولی در ترکیب با فضای سبز و احداث پارک میتوان به بهبود شرایط خرده اقلیمی، کاهش مصرف انرژی و دمای هوا به میزان 4-3 درجه سانتی گراد از طریق افزایش سایه اندازی، تبخیر و تعرق گیاهان و تهویه مناسب بوسیله فضاهای ارتباطی بهبود بخشید. یافتههای این پژوهش تأکید میکند که هندسه مناسب شهری و توجه به مساله تراکم در کنار افزایش فضای سبز، از عوامل کلیدی در بهبود آسایش حرارتی شهروندان در مناطق پرتراکم با اقلیم گرم و خشک هستند.
