ارزیابی عوامل موثر بر گسترش گردشگری در ناحیه ساحلی شهرستان جویبار با استفاده از مدل راهبردی (SWOT)
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده جغرافیا و برنامهریزی محیطی دانشگاه سیستان و بلوچستان
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه مازندران
3 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه سیستان و بلوچستان
4 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی توریسم، دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
چکیده
چکیده در دنیای امروز صنعت گردشگری از مهمترین بخشهایی است که در اقتصاد هر کشور در زمینه اشتغالزایی و کسب درآمد میتواند تاثیرگذار باشد. این پژوهش به دنبال شناسایی گزینههای مناسبی در جهت بهبود عملکرد روابط اقتصادی مناطق مستعد جذب گردشگری کشور با حوزه بیرون از خود در دو سطح ملی و منطقهای است. اینکه چرا در مناطق گردشگری با وجود داشتن پتانسیل مناسب در جذب گردشگر، مساعدتی از جانب دولت و در نقطه مقابل آن استقبال و سرمایهگذاری از جانب بخش خصوصی برای رونق گردشگری انجام نمیگیرد خود جای پرسش دارد که کنکاش در مورد آن در این پژوهش نمیگنجد. شهرستان مرزی و ساحلی جویبار با توجه به دارا بودن ظرفیتهای گردشگری و اکوتوریسمی میتواند از قطبهای مهم جذب گردشگر داخلی و خارجی (کشورهای همسایه حوزه دریاچه مازندران) برای کشور باشد. در بخش گردشگری، کم توجهی به زیر ساختها و ناشناس ماندن این قابلیتها؛ در این پژوهش به شناسایی راهبردها توسعه گردشگری در این شهرستان پرداخته شده است. به این منظور در مقاله حاضر با استفاده از روش توصیفی و تحلیلی و با مدل راهبردی SWOT، و همچنین کار میدانی به تعیین نقاط قوت، ضعف، ارائه استراتژی و راهبرد در جهت توسعه گردشگری در فرصتها و تهدیدها پرداخته شده است. شهرستان با داشتن 82 جاذبه گردشگری میتواند یکی از محورهای مهم گردشگری در سطح کشور و منطقه باشد. پس از بررسی اطلاعات جمعآوری شده؛ عواملی مثل: کمبود امکانات اقامتی در کنار ساحل، ضعف تبلیغات، بیتوجهی به زیر ساختهای جذب گردشگر مانند مناطق باستانی در این شهرستان به عنوان موانع صنعت گردشگری مشخص و راهکارهایی مثل: تهیه برنامه جامع گردشگری برای این شهرستان، توجه به اهمیت ساحل برای توسعه این شهرستان، مشارکت دادن مردم در برنامهها، استفاده از شیوه های نوین تبلیغات و ایجاد امکانات رفاهی اقامتی با هزینه کم برای رفاه گردشگران برای شهرستان جویبار پیشنهاد شده است
