سیر و سلوک یا عرفان عملی در بوستان سعدی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
2 استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
چکیده
عرفان عملی یا سیر و سلوک الی الله در برابر عرفان نظری مجموعهای از اعمال و مناسکی است که نتیجه آنها رسیدن به مقام معرفت است و روندة این راه را در شمار عارفان در می آورد. این اعمال اگر چه در سلسلههای مختلف عرفانی متفاوت است اما همگی بر ذکر و فکر و خلوت و عبادت و ضرورت وجود پیر تاکید دارند و سعدی این اصول کلی را پذیرفته است. اما نوآوریها و هنجارشکنیهایی از او به ظهورآمده که تا عصر او تقریباً بیسابقه است. در نگاه سعدی مهمترین ابزار سلوک خدمت به خلق است تا آن جا که کل طریقت را بدان منحصر کرده است و از این رهگذر مکتب او در تعاملات اجتماعی و اصل اخلاق محوری شکل می گیرد و این دو اصل محوری در اهداف سلوک نیز لحاظ می شود چنان که او هم به کمالات فردی نظر دارد و هم به نقشآفرینیهای اجتماعی. این دو اصل حاکی از دورهای «نو تعریف» در مکتب سعدی است. مولفههای اساسی این دوره توجه خاص به اصل خدمت و احسان، گسترش فرهنگ اخلاق محور، سیر و سلوک در تمام لایههای اجتماعی از عوام تا صاحبان قدرت و سلطنت و در کنار آن رسیدن به مقام توحید وجودی و لقای الهی است که بلندمرتبهترین کمال بشری است. با این مقدمات سعدی سالک الی الله را آمیزهای از کمالات صورت و معنی میداند و به هر دو ساحت شخصیت فردی و اجتماعی انسان و نسبت آنها با سیر و سلوک توجه کرده است.