فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در عصر بازارهای جهانی،چه بر سر «اصالت» می‌آید؟ این پرسشی است که ذهن برخی جامعه‌شناسان اقتصادی معاصر را به خود مشغول کرده است.تکثیرهای مکانیکی بحران اصالت را در رابطه با آثار فرهنگی تشدید کرده‌اند.اما آیا این امر در رابطه با آثار صنایع‌دستی نیز مصداق دارد؟باید گفت،نه چندان.در واقع تکنولوژی در قالب رسانه‌های دیجیتال بر سهولت و اهمیت بازاریابی در شبکه‌های اجتماعی،منجر به ظهور برندسازی مجازی و بازگرداندن حس اصالت شده است.از طرفی دیگر، تکنولوژی با ظهور ویترین‌های مجازی در مدل‌های سنتی توزیع نیز سبب ایجاد نوآوری شده است.اما در این مکان‌بازار نوین،چالش‌ خلق شهرت یا برند همچنان باقیست.هم‌راستا با جریان‌ جهانی برندسازی مجازی،در ایران سازندگان از مفهوم برند برای توصیف کسب و کار خود در حوزه صنایع‌دستی مدرن بهره می-برندند.پرسشی که در اینجا مطرح می‌شود این است که چرا این سازندگان کسب و کار خود را«برند»نام‌گذاری می‌کنند درحالی که اساسا ویژگی‌های کسب و کار مجازی آنان با ویژگی‌های علمی معرف برند همخوانی ندارد.از این منظر معانی متعددی را که کنشگران به اعمال خود نسبت می‌دهند و تأثیر متقابل درک آنها بر کنش‌هایشان حائز اهمیت است بنابراین مقاله حاضر با پرداختن به فرآیند برندسازی مجازی بر اساس مطالعه‌ای اکتشافی/کیفی به روش مردم‌نگای مجازی به این پرسش‌ها پاسخ خواهد داد:فرآیند برندسازی مجازی در حوزه دستسازه‌های مدرن ایرانی چگونه محقق می‌شود و ویژگی‌های آن چیست؟برندسازی مجازی چگونه با مفهوم اصالت در این حوزه ارتباط دارد؟و نهایتا آیا مفهوم برند در این حوزه صرفا اقتصادی است یا در بسترهای اجتماعی حک شده است؟