ارزیابی فضای سبز شهری با تأکید بر توزیع عادلانه بین نواحی شهری (مطالعه موردی: شهر زنجان)

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، گروه جغرافیا، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران

2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

3 دانشیار جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی دانشگاه زنجان، زنجان، ایران

doi
10.52547/SDGE.3.4.1
چکیده

تبیین رابطه فضا و نابرابری اجتماعی در گرو فهم عمیق نسبت به چیستی و ماهیت فضاست، که دلالتی بر جدایی گزینی فضایی و میزان برخورداری­ متفاوت از سرانه­ های کاربری­ فضای سبز در سطح نواحی شهری است. پژوهش حاضر با هدف آزمون این فرضیه که میزان توزیع کاربری فضای سبز در بین نواحی شهر زنجان متعادل نمی ­باشد، شکل‌ گرفته است. از آنجایی‌که عدم تحقق­ عدالت محوری در برنامه ­­­­ریزی ­های صورت گرفته در سطح شهر سبب عدم برابری در میزان دسترسی به کاربری‌های فضای سبز شهری شده است ضرورت بازنگری به نگرش مدیریتی برای توزیع متعادل­تر در نواحی شهری زنجان را بیشتر می­کند. در همین راستا پژوهش حاضر به‌منظور تحلیل آماری کلیه فضاهای سبز شهری که در سطح شهر زنجان توزیع ‌شده‌اند، انجام ‌گرفته است. حاصل این تحلیل­ ها مؤید این واقعیت است که نحوه­ توزیع فضاهای سبزی که در شهر زنجان وجود دارد نتوانسته است برآورد کننده­ برابری در فرصت­ ها برای همه شهروندان باشد چراکه در این شهر و در میان محلات موجود آن، به‌ هیچ ‌وجه میزان برخورداری از فضای سبز به‌ صورت یکسان نمی ­باشد. لذا با توجه به اختلاف معناداری که بین نواحی شهری زنجان در دسترسی به کاربری فضای سبز وجود دارد، مدیریت شهری جهت توزیع عادلانه ­تر کاربری فضای سبز شهری، نیازمند ایجاد، توسعه و باز توزیع فضاهای سبز و پارک ­ها بر مبنای نیاز نواحی کم برخوردار می ­باشد.