3. تحلیل سازه انگارانۀ نقش مذهب در روابط ایران و عراق بعد از اشغال توسط آمریکا

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری علوم سیاسی دانشگاه بوعلی سینا

doi
0000-0001-7444-1202
چکیده

حمله آمریکا به عراق در سال 2003 باعث گردید تا ایران که قبل از آن به‌صورت بالقوه عراق را دشمن ژئوپلتیک خود تلقی می‌کرد، نگرانی‌اش از روی کار آمدن یک دولت تهدیدگر در عراق دوچندان شود، حضور نیروهای آمریکایی نیز به این نگرانی‌ها دامن می‌زد. با این حال شرایط در عراق پس از اشغال به‌گونه‌ای رقم خورد تا ایران به‌عنوان یک بازیگر خارجی اصلی در این کشور به ایفای نقش بپردازد. پس از این اشغال، نسلی از دولتمردان در این کشور روی کار آمدند که روابط نزدیکی با جمهوری اسلامی ایران برقرار کردند. این روابط متأثر از انگاره‌های مذهبی رهبران دو کشور بود که باعث شد این روابط کاملاً متفاوت از قبل و در سطح گسترده‌ای دنبال گردد. با این تفاسیر هدف اصلی این مقاله بررسی چگونگی شکل‌گیری این روابط در سطح دو کشور ایران و عراق است. با توجه به آنچه گفته شد، سؤال اصلی این مقاله عبارت از این است که این روابط چگونه پدید آمد و عوامل مؤثر بر شکل‌گیری این‌گونه روابط چه بوده است؟ فرضیه این مقاله بر این است که انگاره‌های مذهبی و ذهنی در شکل‌گیری این روابط و به وجود آمدن همگرایی بین این کشورها مؤثر بوده است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از رهیافت سازه‌انگاری درصدد است تا به تبیین این موضوع بپردازد.