تطبیق توصیفی روایات کهن مبتنی بر روایتشناسی معاصر
نویسندگان
1 گروه زبان و ادبیات فارسی. واحد مشهد. دانشگاه آزاد اسلامی. مشهد. ایران.
2 دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد
3 عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سبزوار
doi
10.30495/farsij.2022.692902چکیده
پژوهش در روایات کهن، توأمان نیازمند تأویل و قرینهسازی با نظریات عصر حاضر است. در منظر انسان کهن؛ روایتها، قصهها و افسانهها از دلکشترین هنجارهای تفننی آدمیان بوده است و فارغ از میزان اعتبار روایتهای نخستین، پرداخت روایتها در مسیر فرهنگ و تمدن، کاربرد چشمگیر داشته است. اغلب آن روایات؛ امروزه مانند استعارهها، قابلیت ارجاعی دارد و منجر به خلق داستانهای نوین شده و میتواند مبتنی بر ابزار روایتشناسی، تطبیق، موازنه و بینامتنیت، نقادی شود. در این پژوهش مستخرج از رساله؛ در چارچوب روایتشناسی و با بهرهگیری از ادب تطبیقی به خاستگاه روایتگری کهن پرداخته شده است که به نوعی با روایتگری معاصر، ارتباط و انگارة اشتراکی دارد. دستاورد این پژوهش، معرفی آثار کهن مصری، بابلی، سومری، فنیقی، عبری، یونانی، ایرانی، هندی، ژاپنی و چینی است. همچنین نتایج نشان دهندة آن است که متون کهن به دلیل سرشت روایی و بهرهگیری از عناصر روایی ساختارگرایی و فنون داستان پردازی، در زمرة آثار ساختارگرا قرار دارند.