بلاغت قرآن در مخزن الاسرار
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد سنندج، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.
doi
10.30495/farsij.2022.1967004.1657چکیده
حکیم نظامی گنجوی (595- 535 هـ. ق) از شاعران سدۀ ششم هجری در حوزۀ جغرافیایی اران، سرزمین کردهای روادی و شدادی است. او آغازگر خمسهای بود که پس از او به وفور مورد تقلید شاعران در سدههای مختلف قرار گرفته است. زبان او از نظر بلاغی، بسیار سخته و سنجیده است و همین امر او را در شمار بزرگترین شاعران ادب پارسی قرار داده است. او از نظر هنری بیشتر به جانب استعاره گراییده است و میتوان گفت که کاربرد استعاره در پنج گنج او از ویژگیهای بارز سبکی به شمار میرود. همین امر باعث شده که پژوهشگران از جوانب دیگر بلاغی شعر او غفلت کنند. نگارنده در این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای، به بازتاب قرآن در آرایههای بدیعی منظومۀ مخزن الاسرار پرداخته است. نتایج حاکی از آن است که نظامی در این زمینه نیز به وفور از ظرافتهای ادبی استفاده کرده است. بهویژه به شکل سحرآمیزی آیههای قرآن را با آرایههای ادبی چنان پیوند داده که کشف آن آیات در لابهلای ابیات، دقت بسیاری بالایی را میطلبد.