بررسی اثربخشی کاهش استرس مبتنی بر ذهنآگاهی بر تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی در دانشآموزان دارای رفتارهای خودجرحی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران ( alireza_fallah49@yahoo.com)
2 استادیار گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران ( emadian2012@yahoo.com)
3 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران (نویسنده مسئول، Shaban.haydari@iausari.ac.ir )
doi
10.30495/educ.2023.1986939.2993چکیده
هدف: هدف از این مطالعه بررسی اثربخشی کاهش استرس مبتنی بر ذهنآگاهی بر تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی در دانشآموزان دارای رفتارهای خودجرحی می باشد.مواد و روش ها: طی این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون، و آزمون پیگیری، 30 دانش آموز دختر دارای رفتارهای خودجرحی مقطع دوم متوسطه شهرستان آمل وارد مطالعه شدند. افراد به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. در گروه آزمایش، درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی شامل 8 جلسه اجرا شد و در گروه کنترل هیچگونه مداخلهای انجام شد. بعد از اتمام جلسات، هر دو گروه پرسشنامههای تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی را تکمیل کردند و یک ماه بعد، مجددا پیگیری شدند. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که بین نمره تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی در سه بار اجرای پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری وجود داشت. برنامه درمانی کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی 34 درصد موفق بوده است که میزان تحمل پریشانی را در گروه آزمایش و کنترل متمایز کند. علاوه بر این، این برنامه به ترتیب 39 و 41 درصد موفق بوده است که باعث بهبود رفتارهای پرخطر و کاهش احساس تنهایی در میان دانش آموزان دارای رفتارهای پرخطر شود. استنتاج: برگزاری جلسات کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی در تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی در دانش آموزان دارای رفتارهای خودجرحی موثر است.
