بررسی اثر تراکم بر تابآوری مناطق شهری (نمونه موردی محلات ناحیه یک منطقه چهارده شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
3 استاد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم وتحقیقات، تهران، تهران
4 استاد جغرافیای سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
چکیده سرزمین کوهستانی استان مازندران از قرون اولیه اسلامیپذیرای امام زادگانی بود که از ظلم و جور دستگاه خلافت به دامن آن پناه برده و یا برای اشاعه دین به این دیار آمده بودند. بر این اساس تعداد 1062 بقعه و مکان مذهبی در این استان وجود دارد که تعداد 174 مورد از آنها در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است. بررسیهای انجام شده بر اساس مستندات تاریخی نشان می دهد که تاکنون فقط شجره نامه 238 بقعه مذهبی این استان به اثبات رسیده و دارای سند معتبر میباشد و 824 بقعه مذهبی استان فاقد شجره نامه معتبر میباشند. با توجه به اینکه در سراسر این استان بقعه مذهبی وجود دارد، لذا این بقاع متبرکه تأثیر فرهنگی و اجتماعی فراوانی در بین مردم ایجاد نموده است و مردم شیعه مذهب استان نیز در عمل این موضوع را پذیرفته اند، چون در هنگام مشکلات و گرفتاریها به مکانهای مذهبی پناه برده و حتی کراماتی نیز از آنها نقل کردهاند و قبور شهدا و مومنین را در جوار این اماکن مذهبی قرار دادهاند. از نظر معماری نیز میتوان گفت که این بقاع متبرکه در دورههای مختلف و به سبکهای متفاوت از یکدیگر ساخته شده و تقریباً آثار قدیمی این اماکن از بین رفته و بسیاری از این بقاع بازسازی شدهاند و هیأتهای امناء در بیشتر بقاع متبرکه استان فعالیت مینمایند. بنابراین هدف از این مقاله بررسی وتبیین بقاع متبرکه استان مازندران ونقش فرهنگی - اعتقادی آنها میباشد که با روش توصیفی – تحلیلی و بر اساس منابع کتابخانه ای نگاشته شده است