پهنهبندی خطر وقوع زمینلغزش با استفاده از روشهای نسبت فراوانی، آنتروپی و روش تصمیمگیری تاپسیس (مطالعه موردی: حوزه فهلیان، فارس)
نویسندگان
1 استادیار بخش تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی
2 دانشجو دکتری سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS)، دانشکده ژئودزی و ژئوماتیک، دانشگاه صنعتی خواجهنصیرالدین طوسی
doi
چکیده
شناسایی مناطق مستعد وقوع زمینلغزش از طریق پهنهبندی خطر با مدلهای مناسب، یکی از اقدامات اولیه در کاهش خسارات احتمالی و مدیریت خطر در حوزههای آبخیز کشور محسوب میشود. در این تحقیق، 13 عامل شامل؛ ارتفاع، شیب، جهت شیب، بارندگی، انحنای سطح، انحنای آبراهه، شاخص توان آبراهه، شاخص رطوبت توپوگرافی (TWI)، شاخص توان آبراهه (SPI)، فاصله از رودخانه، فاصله از جاده، فاصله از گسل، سنگشناسی و کاربری اراضی بهعنوان عوامل مؤثر در وقوع زمینلغزشهای منطقه تشخیص داده شدند. نقشه پراکنش زمینلغزش حوزه آبخیز با استفاده تصاویر ماهوارهای لندست 2017 و مطالعات میدانی (سال 1396) تهیه گردید. سپس پهنهبندی خطر زمینلغزش با استفاده از روشهای نسبت فراوانی، آنتروپی و تاپسیس صورت گرفت. جهت ارزیابی نتایج از منحنی تشخیص عملکرد نسبی (ROC) استفاده شد. سطح زیر منحنی (AUC) بهدستآمده از منحنی تشخیص عملکرد نسبی، نشاندهندۀ دقت 84، 87.7 و 91 درصد به ترتیب برای مدلهای آنتروپی، نسبت فراوانی و مدل تاپسیس است. نتایج بهدستآمده نشاندهنده دقت بالای مدلهای آماری در مقایسه با مدلهای تصمیمگیری و مبتنی بر کارشناسی است. نتایج این مطالعه میتواند بهمنظور مدیریت مناطق آسیبپذیر و کاهش خسارات آن استفاده گردد.