بررسی تطبیقی شاخص های پایداری اجتماعی مسکن(مطالعه موردی؛ محلات اسکان غیررسمی اهواز)
نویسندگان
1 هیات علمی گروه جغرافیا دانشگاه شهید چمران اهواز
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 عضو هئیت علمی دانشگاه محقق اردبیلی
doi
چکیده
در سالهای اخیر توسعه پایدار و به تبع آن توسعه پایدار محلهای در مجامع علمی مطرح شده است. که ارتباط تنگاتنگی با آسیبهای اجتماعی، زیستمحیطی، امنیت، مشارکت، شکل بافت و مدیریت شهری دارد. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی تطبیقی شاخصهای پایداری اجتماعی مسکن در محلات اسکان غیررسمی اهواز میباشد. روش پژوهش به صورت توصیفی-تحلیل و پیمایشی میباشد. جامعه آماری خانوارهای ساکن محلات اسکان غیررسمی میباشد. حجم نمونه بر اساس مدل کوکران 381 نفر محاسبه شده است برای افزایش دقت کار تعداد 450 پرسشنامه توزیع گردید. در این پژوهش از میان 6 بافت مشخص در شهر، بافت حاشیهای که شامل 18 محله میشد انتخاب شده و در هر محله با توزیع و تکمیل پرسشنامه و بهرهگیری از مدل ویکور، تاپسیس، الکتر و مدل ادغامیکپلند اقدام به مقایسه تطبیقی محلات شهر و رتبهبندی آنها بر اساس شاخصهای پایداری اجتماعی مسکن گردید. بر اساس یافتههای پژوهش میزان پایداری محلات بدین ترتیب اولویتبندی میشود: محلات زرگان، زویه 1، زویه 2 با امتیاز 5 دارای سطح پایدار، محلات منبع آب، علیآباد، حصیرآباد و کوی طاهر با امتیاز 4 دارای سطح نسبتاً پایدار، محلات آل صافی، ملاشیه، نهضت آباد و کریشان داری سطح نیمه پایدار و محلات گلدشت، چنیبه علیا، کوی علوی دارای سطح نسبتاً ناپایدار و محلات گلبهار، شهرک رزمندگان و کوی سیاحی دارای سطح ناپایدار میباشد.