تحلیل و طبقهبندی سطوح توسعهیافتگی در راستای برنامهریزی راهبردی نواحی روستایی شهرستان تالش
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی و عضو انجمن توسعه روستایی ایران، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
چکیده
چکیده تعادل بخشی توسعه در روستاها به عنوان مراکز اصلی تأمین امنیت غذایی جامعه، علاوه بر قابلیتهای اکولوژیک تا حد زیادی مرهون نظام برنامهریزی است. این امر با توجه به روند فزاینده شهرنشینی در آینده، برای توسعه متوازن و آمایش محیط و شکل گیری جامعه شهری پایدار غیرقابل اجتناب است. از آنجا که توسعه مفهومی چندبعدی است، بررسی سطوح و ابعاد توسعه و آگاهی از میزان برخورداری نواحی می تواند گامی مؤثر در تجدید سازمان و برنامه ریزی نواحی باشد. این امر نه تنها از بعد روستایی، که از جنبه منطقهای دارای اهمیت است. این پژوهش باهدف شناخت مناطق برخوردار و محروم شهرستان تالش، در پی تشخیص تفاوتهای ناحیهای در زمینه شاخصهای توسعه با روش اسنادی و میدانی است. شاخصهای تحقیق در ابعاد آموزشی، بهداشتی، زیربنایی، اجتماعی، خدماتی، اداری و سیاسی طبقهبندی شده و با استفاده از تکنیک تاپسیس و تلفیق شاخصها بررسیشدهاند. جامعه آماری تحقیق دهستانهای شهرستان تالش است. نتایج این پژوهش نشان داد که نخست دهستانهایی که از ارتباط بیشتر و مناسبتری با مرکز شهرستان برخوردارند، از ضریب توسعهیافتگی بالاتری برخوردارند. سپس دهستان حویق بالاترین و دهستانهای اسالم و کوهستانی تالش پایینترین میزان توسعهیافتگی را داشتهاند. در نهایت این تحقیق نشان داد که نابرابری و ناهمگنی از نظر توزیع شاخصها در ناحیه مورد بررسی صورت گرفته است.