فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

برای مطالعة تأثیر یک جلسه دویدن استقامتی فزاینده در دو محیط با دمای طبیعی و دمای ملایم بر برخی شاخص‌های دستگاه انعقادی، 27 دانشجوی دختر رشتة تربیت بدنی دانشگاه مازندران انتخاب و به‌طور تصادفی به سه گروه، NTG یا تمرین در محیط با دمای طبیعی (2 ± 23 درجه سانتیگراد)، HTG یا تمرین در محیط با دمای ملایم (2 ± 33 درجه سانتیگراد) و گروهی موسوم به HG که بدون انجام تمرین فقط در معرض محیط با دمای ملایم قرار داشتند، تقسیم شدند. رطوبت آزمایشگاه برای هر سه گروه در دامنة 5 ±55 درصد حفظ شد. پروتکل آزمون‌گیری با شدت 65 تا 75 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی هر فرد روی نوارگردان بدون شیب اجرا شد. خونگیری با شرایط کاملاً مشابه در سه مرحلة پایه، میان‌آزمون و 30 دقیقه پس از فعالیت و به د نبال 12 تا 14 ساعت ناشتایی شبانه انجام شد. برای تعیین مقادیر فیبرینوژن، APTT و PT از روش‌های انعقادی استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون اندازه‌گیری‌های مکرر، آنالیز واریانس و t مستقل در سطح 05/0? P تحلیل شد. نتایج حاکی از افزایش غیرمعنادار مقادیر فیبرینوژن سه گروه و افزایش معنادار مقادیر APTT گروه‌های HTG و NTG در مراحل مختلف تحقیق بود. افزایش زمان PT نیز در گروه NTG در مرحلة میان و پس‌آزمون و هم‌چنین در گروه‌های NTG و HTG در مرحلة پس آزمون در مقایسه با مقادیر پایه معنادار بود. بررسی تغییرات بین‌گروهی نیز اختلاف معناداری را به لحاظ آماری در مقادیر PT بین گروه‌های NTG و HG در مرحلة پس‌آزمون نشان داد. براساس این یافته‌ها می‌توان گفت که انجام فعالیت‌ بدنی با شدت متوسط موجب بروز تغییراتی در دستگاه انعقادی شده ولی استرس گرمایی ملایم تأثیر زیادی بر دستگاه انعقاد خون نداشته است.