تبیین احساس تعلق به مدرسه و پیشرفت تحصیلی بر اساس فرهنگ مدرسه و نگرش به آموزش مجازی

نویسندگان

1 گروه علوم تربیتی، واحد تایباد، دانشگاه آزاد اسلامی، تایباد، ایران.

2 گروه مدیریت، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.

3 هنر آموز آموزش و پرورش ناحیه ۴ ، اداره کل آموزش و پرورش، مشهد،ایران

doi
چکیده

چکیده: هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین نگرش به آموزش مجازی با پیشرفت تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه با نقش تعدیلی فرهنگ مدرسه در دانش­آموزان بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر نحوه گردآوری اطلاعات از نوع همبستگی است و ماهیت کمی دارد. جامعه آماری دانش­آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهرستان تایباد در سال تحصیلی 1404-1403 به تعداد 2218 نفر بودند که با روش نمونه­گیری تصادفی ساده و بر اساس فرمول کوکران 327 نفر از بین آنان به­عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه­های احساس تعلق به مدرسه بری و همکاران (2004)، فرهنگ مدرسه الساندر و ساد (1988)، پیشرفت تحصیلی درتاج (1383) و نگرش به آموزش مجازی وطن­پرست و همکاران (1395) پاسخ دادند. تحلیل داده­ها با ضریب همبستگی و رگرسیون سلسله مراتبی در قالب جداول خروجی نرم افزار آماری (SPSS) نسخه 26 مورد بررسی قرار گرفت و با بهره­گیری از نرم­افزار Smart PLS برازش مدل­های اندازه­گیری بررسی شد. نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین نگرش به آموزش مجازی، فرهنگ مدرسه، پیشرفت تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه رابطه مثبت و معنی­داری وجود دارد. نتایج رگرسیون سلسله مراتبی نیز نشان داد که فرهنگ مدرسه باعث افزایش ضریب تبیین رابطه بین نگرش به آموزش مجازی با پیشرفت تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه شده است و فرهنگ مدرسه در رابطه بین نگرش به آموزش مجازی با پیشرفت تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه دانش­آموزان نقش تعدیل کننده دارد.