بررسی و ارزیابی تأثیرسرمایه اجتماعی بر کیفیت‌زندگی درمناطق روستایی (مطالعه موردی: بخش شاهو، شهرستان روانسر)

نویسندگان

1 دانشیار گروه جغرافیا‌، واحد علوم و تحقیقات تهران‌، دانشگاه‌آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 دکترای جغرافیا‌و برنامه‌ریزی‌روستایی، واحدعلوم‌و تحقیقات تهران ،دانشگاه‌آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 استاد گروه جغرافیا ، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه‌آزاد اسلامی، تهران ، ایران

doi
چکیده

پژوهش حاضربه بررسی و ارزیابی تأثیر سرمایه اجتماعی بر کیفیت زندگی در مناطق روستایی بخش شاهو می پردازد. نوع تحقیق کاربردي و روش توصیفی- تحلیلی و براي گردآوري اطلاعات از روش‌هاي کتابخانه‌اي و میدانی‌)پرسشنامه) استفاده شده است. روایی پرسشنامه توسط اساتید دانشگاه تأیید و پایایی آن با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ برای بخش‌های مختلف احرازگردید. جامعه آماري‌، سرپرست خانوارهای روستایی بخش شاهو است که با استفاده از فرمول کوکران277 نفر از سرپرست‌های خانوار انتخاب شدند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از مدل ویکور، رگریسون خطی و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج حاصل از مدل ویکورنشان دادند از بین 8 روستا از لحاظ شاخص‌های سرمایه اجتماعی‌1روستا در سطح بسیارخوب،‌ 3 روستا در سطح خوب و4 روستا در سطح متوسط قرار داشتند. ازلحاظ شاخص‌های کیفیت زندگی‌1 روستا در سطح بسیارخوب،‌2 روستا در سطح خوب و5 روستا در سطح متوسط قرار داشتند. ازلحاظ تأثیر مؤلفه‌های سرمایه اجتماعی بر کیفیت زندگی، مؤلفه مشارکت اجتماعی با 785/0 بیشترین تأثیر را بر کیفیت زندگی دارد .

کلیدواژه‌ها