سنجش و ارزیابی میزان تابآوری مناطق شهری در برابر سیلابهای شهری (مطالعه موردی: شهر ارومیه)
نویسندگان
1 گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.52547/sdge.2.3.169چکیده
مدیریت سیلاب متضمن کاهش اثرات و خطرات است، اما حذف اثرات و خطرات تقریباً ناممکن است. دلیل این امر، محدودیتهای مالی و دانش محدود و اندک ما انسانها است. یکی از راهکارهای کاهش اثرات در برابر مخاطرات، تابآوری است. بررسی پیشینه مطالعات نشان میدهد که ارتقاء تابآوری در برابر بلایای طبیعی، تحتتأثیر عوامل اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و مدیریتی قرار دارد. بر همین اساس هدف اصلی این پژوهش بررسی ساختارهای یاد شده بر تابآوری شهر ارومیه در برابر سیلاب شهری است. روششناسی مطالعه حاضر به لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش پیمایشی و توصیفی – تحلیلی میباشد. یافتههای پژوهش نشان داد که از لحاظ تابآوری اجتماعی- فرهنگی، منطقه 3 شهر ارومیه با میانگین (30/65) مطلوبترین منطقه، از لحاظ اقتصادی و مدیریتی، منطقه 5 شهر ارومیه با میانگین (74/24 و 64/32) مطلوبترین منطقه از لحاظ تابآوری اقتصادی و مدیریتی میباشد. همچنین از لحاظ تابآوری کالبدی منطقه 4 شهر ارومیه به علت برخورداری از امکانات زیرساختی بهتر (دسترسی به مراکز درمانی، آتشنشانی، بیمارستانی و...) مطلوبترین منطقه از لحاظ تابآوری کالبدی در برابر سیلاب شهر میباشد. در نهایت جمعبندی میانگین کل شاخصها نشان داد که منطقه 3 شهر ارومیه مطلوبترین منطقه و منطقه 4 شهر ارومیه نامطلوبترین منطقه از لحاظ تابآوری در برابر سیلاب شهری میباشد