بازپژوهش رسم و آیین¬های سوگواری در شاهنامه فردوسی
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشگاه علم و فناوری، بهشهر، ایران.
2 استادیار دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
چکیده
شاهنامه فردوسی یکی از آثار فاخر و ارزشمند ادبیات فارسی و بلکه جهان است که علاوه بر تاریخ و حماسه، دربردارنده مطالب ارزشمندی در زمینه اخلاق و تربیت و فرهنگ و آداب و رسوم جامعه ایرانی است. در هر جامعه ای آداب و رسوم متعددی در زمینهها و امور مختلف وجود دارد که بیانگر افکار و عقاید و سبک زندگی آن جامعه است. یکی از این آداب و آیینها مربوط به مرگ و سوگ است. درباره آداب و آیین سوگواری در شاهنامه قبلا مطالبی در قالب کتاب و مقاله نوشته شده است اما در همه آنها اشکالات متعدد محتوایی و ساختاری وجود دارد که عمدهترین آن، یکسان دانستن رسم و آیین سوگواری با حالات و رفتارهای عاطفی سوگواران است که در این پژوهش ضمن تبیین مفهوم رسم و آیین، با مراجعه به شاهنامه فردوسی و با روش تحقیق نظری و بر مبنای توصيف و تحليل، نظر و دستهبندی تازهای از رسم و آیین سوگواری در شاهنامه ارائه کردیم و بر اساس آن نشان دادیم که نیمی از مطالب و مسائلی که در پژوهشهای قبلی، رسم و آیین سوگواری در شاهنامه و ایران باستان شمرده میشد، رفتارها و حالات عاطفی سوگواران است که به صورت عکسالعملی طبیعی در برابر بلاها و مصیبتها از هر انسانی در هر جای جهان حتی در غیر موارد مرگ و سوک هم سر میزند نه این که رسم و آیین خاص سوگواری بوده باشد