تحلیل تأثیر اجرای پروژههای محرک توسعه بر بهبود وضعیت کالبدی محیطهای مسکونی مطالعه موردی: محله لیمجیر شهر اصفهان
نویسندگان
1 (دانشیار گروه شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان)
2 (دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان)
3 (کارشناس ارشد برنامهریزی شهری، دانشگاه هنر اصفهان)
doi
چکیده
یکی از مفاهیم جدید در برنامهریزی شهری، بازآفرینی با رویکرد محرک توسعه است و به عنوان ابزاری برای احیاء ساختار موجود شهرها مورد استفاده قرار میگیرد. بازآفرینی شهری و رویکرد محرک توسعه دارای ابعاد مختلفی است که تمرکز این پژوهش بر بعد کالبدی میباشد و پس از بررسی خصوصیات و ویژگیهای کلی پروژههای محرک توسعه، به شناسایی شاخص های کالبدی پرداخته و سپس میزان تغییرات کالبدی محیط مسکونی محله لیمجیر واقع در منطقه 11 شهر اصفهان را قبل و بعد از احداث خیابان لیمجیر به عنوان پروژه محرک توسعه مورد هدف در بازه زمانی 1388-1395، با استفاده از انواع روشهای اندازهگیری کتابخانهای و میدانی ارزیابی و تحلیل میکند. سپس با استفاده از مدل تحلیل سلسله مراتبی (AHP) به وزن دهی، امتیازدهی و محاسبه شاخص تلفیقی در دو وضعیت قبل و بعد از اجرای پروژه محرک پرداخته میشود. محاسبه و مقایسه شاخص تلفیقی نشان میدهد که وضعیت کالبدی محله لیمجیر در سال 1395 نسبت به وضعیت قبل از احداث پروژه محرک در سال 1388 به مقدار 308/0 بهبود یافته است. در مجموع عواملی مانند بهبود وضعیت دسترسی با احداث خیابان لیمجیر، سرمایهگذاری در بخش مسکن وساخت و سازهای گسترده، افزایش خدمات و اختلاط کاربریهای رفاه عمومی بیشترین سهم را در ایجاد تغییرات مثبت در محله لیمجیر دارا میباشند.
