سیاست آب در حوضۀ آبریز کارون بزرگ و چالشهای هیدروپلیتیکی ناشی از آن
نویسندگان
1 استادیار جغرافیای سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دکترای جغرافیای سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
چکیده آب به عنوان یک مادۀ رقابتی بسیار مهم در سطح بینالمللی، منطقهای، ملّی، ناحیه ای و محلّی است و بر این اساس مدیریّت منابع آب، رقابت شدیدی را برای سلطه و نظارت بر منابع آبی ایجاد کرده است، که از آن به ژئوپلیتیک آب و یا هیدروپلیتیک تعبیر می شود. توزیع ناهمگون مکانی و زمانی بارش، کمبود ریزشهای جوّی، عدم تناسب میان عرضه و تقاضای آب در برخی نواحی کشور، کاهش تدریجی منابع آب بویژه بر اثر برداشت بی رویه از آب های سطحی و زیرزمینی و تغییرات آب و هوایی در کنار رشد بالای جمعیّت بویژه در برخی نواحی کشور از یک سو و انتقال آب از نواحی دارای توان هیدرولوژیکی نسبتاً خوب به سایر مکان های دارای کمبود آب از سوی دیگر سبب میشود که رقابت های شدید و منفی بر سر تصاحب منابع آب صورت گیرد. این امر در نهایت زمینۀ تنش میان گروهها، مراکز جمعیّتی و فضاهای سکونتگاهی را با یکدیگر فراهم می نماید. امری که از منظر ژئوپلیتیک منجر به صورت بندی هیدروپلیتیک منفی در مقیاس ملّی و ناحیه ای می گردد. مقالۀ حاضر با روش تحقیق تحلیلی ـ توصیفی و با هدف شناسایی و تبیین اثرات مدیریت غیرآمایشی و غیرمنطبق بر توان سرزمینی در حوزه منابع آب و بویژه مسئله انتقال بین حوضه ای آب از حوضۀ آبریز کارون بزرگ (بهشت آباد) به داخل فلات مرکزی ایران در بروز منازعات و واگرایی های محلّی انجام گرفته است.