ارزیـابی و تحلیل اثربخشی پل های عابر پیاده درون شهری
نویسندگان
1 دانشیار، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران
2 استادیار، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران
3 دانش آموخته کارشناسی ارشد ،رشته مدیریت شهری از واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران
doi
چکیده
استفاده گسترده از اتومبیل در جوامع صنعتی سبب تغییر سیستمهای شهرسازی گردید. این امر موجب شد مهندسین شهرسازی اولویت را به وسائل نقلیه دادند. پس از پایان جنگ جهانی دوم رویکرد جدیدی در شهرسازی شکل گرفت، این جنبش ایجاد فضای اختصاصی عابرین پیاده و اولویت دادن به آن را مد نظر قرار داد. پل عابر پیاده یکی از این دستاوردها است. طبق آمار راهنمایی و رانندگی 38% تصادفات شهر تهران (1385) با رفتار عابران پیاده در ارتباط است که یکی از مهمترین علل آن عدم استفاده از پل عابر میباشد. هدف این مقاله بررسی و ارزیابی میزان اثر بخشی پلهای عابر پیاده درون شهری است. برای پی بردن به این امر بررسی میدانی صورت گرفت. بر اساس تحلیل دادههای جمعآوری شده، دلایلی چون عدم مکانیابی مناسب، عدم کاربرد برای همه اقشار، عرض کم خیابان، زمانبر بودن، عوامل مزاحم و غیره موجب کاهش اثر بخشی پل عابر است. بر اساس یافتههای تحقیق و مطالعات انجام شده راهکارهای نرم افزاری مانند راهکارهای فرهنگی و قانونی و راهکارهای سخت افزاری که بر جنبههای کالبدی سازه مورد نظر تاکید دارند، پیشنهاد شده است.