فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: ارتباط زوجین مهمترین مسئله در تحکیم خانواده است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان شناختی رفتاری مبتنی بر شفقت با الگوی ارتباطی ستیر بر بهزیستی روانشناختی و ناگویی عاطفی زوجین دارای تعارض زناشویی انجام شد. روش: جامعه آماری کلیه زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره در شهر تهران در سال 1402 بودند. روش پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع گروه گواه نامعادل با پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری بود. به شکل تصادفی دسترس در دو گروه 15 نفری همتاسازی شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف( 1989 ) مقیاس ناگویی خلقی تورنتو(1985 ) بود. برای گروه آزمایش اول الگوی ارتباطی ستیر و گروه آزمایش دوم درمان شناختی رفتاری مبتنی بر شفقت به مدت 8 جلسه اجرا شد. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS از طریق تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر دو راهه صورت گرفت. یافته ها : نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری مبتنی بر شفقت و الگوی ارتباطی ستیر منجر به افزایش بهزیستی روانشناختی و کاهش ناگویی عاطفی زوجین دارای تعارض زناشویی شده‌اند (001/0P<) ؛ همچنین بین اثربخشی این دو رویکرد، درمان شناختی رفتاری مبتنی بر شفقت اثربخش‌تر بوده است. نتیجه گیری: می‌توان گفت الگوی ارتباطی ستیر و درمان شناختی-رفتاری با تمرکز بر شناخت‌های منفی و اصلاح آن‌ها منجر به تغییرات هیجانی و رفتاری می‌شود که این امر بر بهبود بهزیستی رواشناختی و ناگویی عاطفی آن‌ها نیز مؤثر است. کلید واژه ها : الگوی ارتباطی ستیر، بهزیستی روانشناختی، تعارض زناشویی، درمان شناختی رفتاری مبتنی بر شفقت، ناگویی هیجانی