فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه : پژوهش حاضر با هدف اثربخشی آموزش روان‌شناسی مثبت‌گرا بر عزت نفس جنسی و سازگاری زناشویی زنان خانه‌دار انجام شد . روش: روش پژوهش حاضر به صورت نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پیگیری با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعۀ آماری پژوهش حاضر زنان خانه‌دار در دامنۀ سنی 18 تا 45 شهر تهران بودند که 40 نفر به عنوان نمونه به روش دردسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 20 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسش‌نامه سازگاری زناشویی اسپانیر (1976) و پرسش ‌ نامه عزت نفس جنسی زنان زینا و اسچوارز (1996) بود. برنامه آموزش روان‌شناسی مثبت‌گرا سلیگمن و همکاران (2005) شامل مداخله 8 جلسه‌ای 90 دقیقه­ای به صورت یک ‌ بار در هفته برای گروه آزمایش برگزار شد در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. تحلیل داده‌ها به روش اندازه گیری مکرر با نرم افزار spss انجام شد. . یافته ها : نتایج حاکی از آن بود که اثر گروه و اثر زمان، اثر تعاملی گروه×زمان نیز برای سازگاری زناشویی (812/0= 2 η و 000/0= P ) و عزت نفس جنسی (873/0= 2 η و 000/0= P ) معنادار بوده است. (05/0> p ) . نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه که نشان می‌دهد آموزش روان‌شناسی بر اساس مثبت‌گرایی می‌تواند عزت نفس جنسی و سازگاری زناشویی را در زنان خانه‌دار افزایش دهد، پیشنهاد می‌شود که برنامه‌های آموزشی مبتنی بر مثبت‌گرایی در برنامه‌ریزی‌های مشاوره‌ای و خانواده به منظور بهبود موفقیت زناشویی و تقویت احساس ارزشمندی جنسی در این گروه از زنان مورد استفاده قرار گیرد.