رابطه ترومای دوران کودکی و استرس ادراک شده با افکار خودکشی در دانشجویان
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ایمیل: Padinaparvane@gmail.com
2 استادیار گروه روانشناسی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. (نویسنده مسئول). ایمیل: Foroozeshyekta@iau.ac.ir
doi
چکیده
هدف از این پژوهش پيشبيني افکار خودکشی براساس ترومای دوران کودکی و استرس ادراک شده در دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی شهر تهران بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاههای آزاد شهر تهران در سال تحصیلی 1403 تشکیل دادند. نمونهای به تعداد 145 نفر به روش نمونهگیری به صورت خوشهای سه مرحلهای، از این جامعه انتخاب شدند. شرکتکنندگان به پرسشنامه افکار خودکشی (بک و همکاران، 1961)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی (برنشتاین و همکاران، 2003) و مقیاس استرس ادراک شده (کوهن و همکاران، 1983) پاسخ دادند. دادهها با محاسبه ضرایب همبستگی و رگرسیون چندگانه توسط نرم افزار SPSS نسخه 26 تجزیه و تحلیل شد. نتایج آزمون فرضیهها نشان داد بین ترومای دوران کودکی و مولفههای آن با افکار خودکشی در دانشجویان رابطه مثبت و معنیدار وجود داشته و مولفههای سوءاستفاده جنسی، سوءاستفاده جسمی، سوءاستفاده عاطفی و غفلت جسمی افکار خودکشی را به طور مثبت و معنیدار پیش بینی کردند (05/۰ P<)، اما روابط پیشبین غفلت عاطفی معنیدار نشد (05/۰P>). بین استرس ادراک شده و مولفههای آن با افکار خودکشی در دانشجویان رابطه معنیدار وجود داشت و مولفه ادراک مثبت از استرس، افکار خودکشی را به طور منفی پیشبینی کرده و ادراک منفی از استرس، اثر مثبت بر این متغیر داشت (05/۰P<). همچنین ترومای دوران کودکی و و استرس ادراک شده، افکار خودکشی را به طور مثبت پیشبینی کردند (01/۰P<) و این متغیرها، 35 درصد از تغییرات افکار خودکشی در دانشجویان را تبیین کردند. Save