اثربخشی مداخله تحلیل رفتار کاربردی و بازی درمانی بر ارتباط چشمی، مهارتهای جسمی، حرکتی و کلامی کودکان طیف اوتیسم
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تفرش، تفرش، ایران.
2 گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، قم، ایران
doi
چکیده
چکیده هدف پژوهش حاضر بررسی تفاوت بین مداخله تحلیل رفتار کاربردی و بازی درمانی در ارتباط چشمی، مهارتهای جسمی و حرکتی و کلامی کودکان طیف اوتیسم است. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با گروه کنترل و ارزیابی به صورت پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دو ماهه میباشد. جامعه آماری این پژوهش، کلیه کودکان ٧ تا ١٤سال مبتلا به اوتیسم شهر تهران در سال 1400 که تشخیص اوتیسم را ابتدا توسط روان پزشک و سپس براساس کمیسیون بهزیستی دریافت کردند، است. نمونه آماری پژوهش را 45 نفر از این افراد تشکیل دادند که به صورت در دسترس انتخاب شدند. برای جمعآوری داده ها در این پژوهش از مقیاس رتبه بندی اوتیسم گیلیام ٢ (١٩٩٤)، نیمرخ مهارت های اجتماعی اوتیسم (بیلینی و هوپف، ٢٠٠٦)، حسی دان (١٩٩٩) استفاده شد. روشهای مداخله ای بازیدرمانی و تحلیل رفتار کاربردی یا روش لولاس (١٩٧٨) بود. جهت ارزیابی فرضیههای پژوهش از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر، آزمون تعقیبی بنفرونی و آزمونهای وابسته نظیر آزمون لوین و باکس استفاده شد. با توجه به نتایج پژوهش تفاوت میانگینهای ارتباط چشمی، مهارتهای جسمی و حرکتی و کلامی در دو گروه تحلیل رفتار کاربردی و بازی درمانی در سطح خطای 05/0 معنادار بوده است. به طوری که میانگین بازی درمانی در هر چهار متغیر وابسته بیشتر از روش تحلیل رفتار کاربردی بوده است.
