تحلیل شاخصهای نفوذپذیری در بافتهای شهری
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامهریزی شهری و منطقهای، دانشگاه شهید بهشتی
2 استادیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)
doi
چکیده
نفوذپذیری بافتهای شهری از مفاهیم پایه در نظریههای معاصر شهرسازی است. این مفهوم در بسیاری از تصمیمگیریها بعنوان معیاری کمی نقش دارد. در این مقاله ابتدا مفهوم و ماهیت نفوذپذیری و شاخص های پیشنهادی آن که عموماً متکی به نظریه های گراف های مسطح اند بازنگری شده است. سپس نسبت های آلفا و گاما که از مهمترین شاخص های اندازه گیری نفوذپذیری بافت های شهری محسوب می شوند در تناسب با روابط گراف های مسطح با بافت های شهری مورد تجدید نظر قرار گرفته و روابط جدیدی پیشنهاد شده است. در ادامه با ترکیب 3 شاخص: فاصله نقاط تا گره با (ورودی و خروجی)، شاخص اصلاح شده آلفا و فاصله نقاط تا اولین گره روشی پیشنهاد شده تا براساس آن نفوذپذیری بافت شهری قابل اندازه گیری باشد. کاربرد این روش در بافت های شهری گذشته از دارا بودن سهولت نسبی، شرایطی را بوجود می آورد تا ارزیابی در مورد پیشنهاد یک کمان جدید یا تعریض یک محور بین گزینه های مختلف بهصورت نظاممندتری صورت پذیرد.
