سنجش سطح توسعه پایدار با کاربرد شاخص توسعه انسانی (مطالعه موردی: استانهای شمالغرب کشور)
نویسندگان
1 گروه اقتصاد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران
2 گروه اقتصاد و حسابداری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 گروه اقتصاد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران
doi
10.52547/sdge.1.1.17چکیده
مناطق مرزی در حیات اقتصادی، سیاسی و فرهنگی کشورها نقشی اساسی ایفا میکند. بنا به دلایل متعدد این مناطق در مقایسه با سایر نقاط کشور، سطح توسعه یافتگی پایینتری داشته و این امر توجه و برنامهریزی بیشتری را برای توسعه این استانها میطلبد. اولین گام در بهبود وضعیت استانهای مرزی، تعیین سطح توسعهیافتگی این استان هاست. در این راستا، شاخص توسعه انسانی، در حال حاضر، قابل قبولترین ابزار برای اندازهگیری رفاه و توسعه اقتصادی بوده و محاسبه این شاخص برای شناخت و تحلیل وضعیت رفاهی استانهای مرزی ضروری به نظر میرسد. بنابراین، این مطالعه با هدف سنجش و مقایسه سطح توسعه یافتگی استانهای شمالغرب کشور با استفاده از شاخص توسعه انسانی انجام شده تا بتواند سطح مولفههایی از قبیل درآمد، آموزش و بهداشت را در استانهای مذکور بسنجد. برای این کار، شاخص توسعه انسانی با استفاده از دادههای سالهای 1391 تا 1393 برای استانهای مرزی شمالغرب کشور محاسبه شده و سطح توسعه یافتگی آنها تعیین شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که استان آذربایجان شرقی به لحاظ شاخصهای آموزشی، بهداشتی و درآمدی در مقایسه با سایر استانها وضعیت مطلوبتری داشته و شاخص توسعه انسانی بالاتری نسبت به آنها دارد. استان کردستان نیز از حیث شاخصهای مذکور بدترین وضعیت را داشته و پایینترین سطح توسعه انسانی را داراست. همچنین شاخص توسعه انسانی محاسبه شده نشان داد که استانهای مورد مطالعه از سطح توسعه یافتگی متوسط برخوردار بوده و شاخص توسعه انسانی آنها بین 5/0 و 8/0 میباشد. همچنین نتایج حاکی از صعودی بودن روند شاخص توسعه انسانی در تمام استانها در بازه زمانی مورد مطالعه است.