الگوی آموزش معماری بر اساس نظریۀ قابلیتهای محیطی گیبسون
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری تخصصی معماری، گروه آموزشی معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دکتری طراحی شهری و برنامه ریزی محیط، دانشیار گروه برنامهریزی و طراحی محیط، پژوهشکده علوم محیطی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 دکتری معماری، گرایش برنامه ریزی توسعه، استاد دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران.
4 دکتری معماری، دانشیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران.
doi
چکیده
در این نوشتار، چالش مورد کاوش، یافتن ساختارهایی نظری، منتج از انگارههای علوم رفتاری بهمنظور بهبود روش آموزشِ فرایند طراحی معماری و ساخت چارچوبی نظری عملی به منظور تغییر در رویکردها و تقابل با عدم تحول و سکون در نظریهپردازی حوزۀ روشِ آموزشِ معماری است. افزونبراین، هدفِ پژوهش، تعریف و شناسایی شاخصههای منتج از نظریه قابلیتهای محیطی گیبسون (افردنس) برای کاربرد در راستای مسئلۀ یادشده است که با بازبینی نظریهها و رویکردهای مرتبط با آن به حدود مطلوب و نامطلوب، همراه با شناسایی وجههای پنهان و آشکار قابلیتها، پرداختهشده است. بر این پایه، ویژگیهای بهکاررفته از نظریۀ مذکور، دربرگیرندۀ محدودیتهای شناختی، فرهنگی، منطقی، معنایی، ادراکی، کالبدی، طبیعی و انسانی است. روش در این پژوهش بهکارگیری رهآوردهای برآمده از بررسیهای توصیفی- استنتاجی به منظور دسترسی به نوعی تحلیل استنتاجی مدلسازی سازماندهی شده است و سرانجام به ارائۀ الگویی (مدل) فراگیر برای آموزشِ فرایند طراحی در کارگاه معماری پرداخته شده است.
