جهانیسازی و منطقهگرایی در معماری معاصر: تعامل یا تقابل
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری معماری، گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استاد دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده هنر و معماری، تهران، ایران.
3 استاد، گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 استاد گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
جهانیسازی فرایندی پیچیده و چند وجهی است که فشردگی فزایندة زمان و مکان و سرعت بخشیِ تعاملات بینفرهنگی را سبب شده، همسانی و همگونی را تداعی میکند. منطقهگرایی دیدگاهی تحلیلی و انتقادی است که بر حفظ ویژگیهای خاص مکان و برجسته نمودن تفاوتها، تأکید دارد. مقاله می کوشد تا از رهگذر مطالعه و تدقیق دو فرآیند جهانیسازی و رویکردهای نوین منطقهگرایی، نوع رابطة میان آنها در اثرگذاری بر معماری معاصر را مورد کنکاش قرار دهد. روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی و متکی بر تکنیک تحلیل محتوا می باشد. نتایج مطالعات حاکی از آن است که درونمایة چند وجهیِ جهانیسازی نشان از وجود نوعی همزمانی روندهای همگونساز و ناهمگونساز در ماهیت این فرایند دارد و رویکردهای نوین منطقهگرایی نیز، در پی ایجاد تنوع در حین سود بردن از مزایای جهانی اند. بنابراین مابین پدیدههای مذکور، تعاملی دوسویه در جریان است که حاصل آن، شکلگیری نوعی معماری پیوندی و تعامل جهانیمنطقه ای در معماری معاصر است.
