مطالعه نقش میزان دین‌داری ایرانیان در نشاط اجتماعی: فراتحلیل پژوهش‌ها

نویسندگان

1 استادیار حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه محقق اردبیلی

2 کارشناس ارشد مطالعات فرهنگی، دانشگاه کاشان

3 استادیار جامعه‌شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی

4 دانشجوی دکترای جامعه شناسی فرهنگی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

5 دانشجوی کارشناسی جامعه‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی

doi
چکیده

نشاط به معنای شادی، خوشی، شادکامی و زندگی مسرورانه است. دین اسلام تأکید زیادی بر شاد بودن، بهزیستی و دوری از غم، نگرانی، افکار پوچ گرایانه داشته است. هدف اصلی پژوهش؛ مطالعه نقش میزان دین‌داری ایرانیان در نشاط اجتماعی است. روش پژوهش فعلی از نوع فراتحلیل کمی؛ به روش نمونه‌گیری تعمدی-غیراحتمالی دربازه زمانی 1391-400 با استفاده از نرم‌افزار CMA 2 است. جامعه آماری پژوهش با جستجو در پایگاه‌های علمی (نورمگز، مگ ایران، ایران داک) برابر با 38 مورد گردآوری و بعد از غربالگری از طریق ملاک ورود و خروج (دارا بودن شرایط لازم برای تحلیل)؛ 24 سند علمی گزینش شدند. از آزمون های d کوهن و f فیشر برای برآورد اندازه اثر و جهت مطالعه متغیرهای میانجی اثرگذار بر ناهمگنی و پراکنش (واریانس) از آزمونQ بهره گرفته‌شده است. نتایج نشان می‌دهد که دین‌داری در تمامی مطالعات (24 سند علمی)؛ اثری معنی‌دار و مستقیم بر نشاط اجتماعی داشته و مقدار تأثیر آن برابر با 0/45 است. بر این اساس با افزایش میزان دین‌داری، سیاست‌گذاری فرهنگی در خلق سرمایه‌های مذهبی، اجتماع مذهبی، ترویج سبک زندگی دین محور می‌توان نشاط اجتماعی را ارتقا داده و از طریق پیوند مؤلفه‌های دینی با سبک زندگی روزمره؛ رفتارهای پرخطر اجتماعی را کاست و کیفت زندگی را بهبود داد.