نقش شاخصهای مرکزیت شبکههای اجتماعی در سازماندهی فضایی مبتنی بر سوابق طراحی (مطالعه موردی: بخش اورژانس بیمارستانها)
نویسندگان
1 استادیار گروه معمارى، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامى، تهران، ایران
2 استادیار، دانشکدۀ ریاضی و علوم کامپیوتر، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران.
3 دانش آموخته دکترى معمارى، گروه معمارى، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامى، تهران، ایران.
4 دانشیار، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.30495/hoviatshahr.2020.14211چکیده
سازماندهی فضایی، مرحلهای بسیار حائز اهمیت بهخصوص در طراحی پلانهای کارکردی است. جهت سازماندهی کارکردی نیاز است فضاها بهدرستی جانمایی شوند. معماران در مراحل مختلف طراحی از سوابق طراحی بهره میبرند. فرض اصلی این پژوهش مبتنی بر این موضوع است که میتوان از سوابق طراحی، شاخصهای لازم برای ارزیابی روابط فضایی پلان را در مرحله برنامهریزی معماری استخراج نمود. هدف اصلی پژوهش بهکارگیری دانش موجود در سوابق طراحی جهت ارزیابی سازماندهی فضایی پیش از اجرا و پس از بهرهبرداری است. جهت انجام پژوهش 60 پلان اورژانس بیمارستان بهعنوان جامعۀ آماری (سوابق طراحی) انتخاب شدند. شاخصهای مرکزیت بینیت و نزدیکی برای تمامی حوزههای موجود در سوابق طراحی توسط نرمافزار سایتواسکیپ محاسبه شدند. تمرکز اصلی پژوهش بر سازماندهی عملکردی اصلیترین حوزۀ درمانی اورژانس (حوزۀ فوریت) قرارگرفته است. با محاسبۀ این شاخصها مشخص شد که حوزۀ فوریت باید به نحوی سازماندهی شود که بالاترین مرکزیت بینیت و نزدیکی را داشته باشد.
