واکاوی تاریخگرایی در کتب تألیفی دهۀ 80 ه.ش. حوزۀ معماری معاصر ایران
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری معماری، گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.30495/hoviatshahr.2020.14594چکیده
موضوع پژوهش، پردازش تاریخگرایی در معماری معاصر ایران است. نشانههای تاریخی در معماری، بارزترین مشخصۀ تاریخگرایی در حوزۀ معاصر است. سؤال پژوهش چگونگی نمود تاریخ همچنین نشانههای تاریخگرایی در دوره بندیهای تألیفات معماری معاصر؟ و فرضیه عینیت یافتن نشانههای تاریخی همچنین امکان دوره بندی آثار معاصر بر اساس شاخصههای تاریخگرایی هستند. پژوهش پس از پردازش مفاهیم تاریخگرایی و جایگاهش در تألیفات، الگویی برای بررسی آثار ارائه میدهد. پژوهش کیفی است با راهبرد تفسیری که با روش تاریخی- انتقادی پسزمینۀ تاریخِ معماری را بازنمائی و با استفاده از فرایند تاریخگرایی هِگِل که از روشهای تحقیق تاریخی است، دوره بندیهای معاصر را ارزیابی کرده و پس از استنتاج مدلی 3 گانه برای تاریخگرایی، در راستای پاسخ به سؤالات تحقیق برمیآید. نتیجه اینکه، مجموعاً شش نوع دوره بندی در تألیفات دهۀ 80 هجری شمسی قابلاستخراج است. پنج اثر تألیفی تاریخگرایی سمبولیک و تنها یک اثر تاریخگرایی فلسفی دارند.
