رابطه بین هوشسازمانی و عملکردسازمانی با میانجیگری خلاقیت (مورد کاوی: دانشگاه تهران)
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 . دانشجوی دکتری اقتصاد و مدیریت مالی آموزش عالی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین هوشسازمانی و عملکردسازمانی با میانجیگری خلاقیت در میان کارکنان دانشگاه تهران بوده است. روش: روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی و همبستگی میباشد. جامعه آماری این پژوهش را، شامل کلیه کارکنان دانشگاه تهران و روش نمونه گیری از نوع نمونه گیری طبقه ای ساده بوده است. ابزار جمع آوری داده، پرسشنامه های هوشسازمانی کارل آلبرشت، عملکردسازمانی هرسی و گلدسمیت و پرسشنامه خلاقیت سازمانی رندسیپ بوده است که بین افراد نمونه توزیع و گردآوری شده است. آزمونهای روایی و پایایی با استفاده از نرمافزار SPSS v22 انجام گردید و فرضیههای این پژوهش با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری و با کمک نرم افزار Smart-PLS v2 مورد آزمون قرار گرفتند. یافته: نتایج حاکی از آن است که ضریب معناداری سه مسیر میان متغیرهای هوشسازمانی، خلاقیت و عملکردسازمانی (به ترتیب 9.279، 6.382 و 2.218) از 1.96 بیشتر اند که این مطلب نشان دهنده این امر است که تاثیر مستقیم هوشسازمانی بر عملکردسازمانی و همچنین تاثیر غیرمستقیم هوشسازمانی بر عملکردسازمانی از طریق متغیر میانجی خلاقیت، در سطح اطمینان 0.95 معنادار بوده و باعث تایید هر 4 فرضیه پژوهش می شود. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاکی از آن است که تاثیر مستقیم هوشسازمانی بر عملکردسازمانی و همچنین تاثیر غیرمستقیم هوشسازمانی بر عملکردسازمانی از طریق متغیر میانجی خلاقیت، در سطح اطمینان 0.95 معنادار بوده و دارای رابطه مثبت معنادار میباشند.