تبیین ارتباط حضور آسمان در فضای معماری و نگارگری دوره صفوی از منظر ساحتهای حیات انسان
نویسندگان
1 استاد گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.30495/hoviatshahr.2021.17454چکیده
انسان معاصر به دلیل احاطه شدن در دنیای مدرن، تحت تأثیر فضای معماری خودساختهای است که به دلیل حذف مظاهر طبیعی ازجمله آسمان، انواع بیماریهای جسمی و روانی را متحمل میگردد. از طرفی طبق نظریه اندیشمندان، نیازهای انسان در پاسخ به ساحتهای مادی، روانی و معنوی او دستهبندی گردیده و فعالیتهای او را در تمام دوران زندگیاش تحتالشعاع قرار میدهد. پژوهش نظری حاضر با رویکردی کیفی، به شیوه توصیفی تحلیلی و استدلال منطقی با شواهدی از منابع کتابخانهای و آثار گرافیکی منتشرشده (شاهنامه شاهتهماسبی و خمسه نظامی)، با پاسخ به این سؤال که حضور آسمان در نگارههای بارز دوره صفوی به چه میزان ظاهر گردیده و به کدامیک از ساحتهای انسانی توجه بیشتری داشته، تدوینشده است. نتایج، نشان میدهد که وسعت آسمان در نگارگریهای مکتب اصفهان، با سهم عمده در ایجاد انگیزه در انسان جهت برقراری ارتباط با عالم بالا، باعث تأمین نیازهای معنوی انسانها در عصر صفوی و شکوفایی هنر معنوی این دوره شده است.
