مدل یابی روابط ساختاری اعتیاد به اینترنت براساس خودتنظیمی تحصیلی با نقش واسطه ای تاب آوری تحصیلی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنور، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران
3 دانشیار گروه روانشناسی، واحد قوچان، دانشگاه آزاد اسلامی، قوچان، ایران
doi
چکیده
پژوهش حاضر با هدف شناسایی اثر پیشبینی کنندگی خودتنظیمیتحصیلی بر اعتیاد به اینترنت جهت کمک به طراحی مداخلات موثر پیشگیری کننده از آن، از طریق میانجیگری تابآوری تحصیلی انجام شد. روش پژوهش توصیفی- همبستگی مبتنی بر روش مدلیابی معادلات ساختاری بود. تعداد 300 نفر از دانشجویان دانشجویان دانشگاه فرهنگیان خراسان شمالی که در سال تحصیلی 99-1398 مشغول به تحصیل بودند، به صورت نمونه گیری تصادفی منظم انتخاب شدند و به پرسشنامه های اعتیاد اینترنت یانگ (1998)، خود تنظیمی تحصیلی ماگنو (2010) و تابآوری تحصیلی ساموئلز (2004) پاسخ دادند. روایی صوری و محتوایی پرسش نامه ها مورد تایید اساتید قرار گرفت و پایایی به کمک روش ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب مقادیر ( 91/0، 91/0 و 79/0 ) به دست آمد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روشهای آماری توصیفی، تحلیل رگرسیون و معادلات ساختاری استفاده شد. ارزیابی مدل فرضی پژوهش با استفاده از شاخص های برازندگی (GFI=.92, PCFI=.74, CFI=.91, RMSEA=.075) نشان داد که مدل از برازش خوبی برخوردار است و تابآوری تحصیلی در رابطه بین خودتنظیمی تحصیلی و اعتیاد به اینترنت نقش میانجی دارد. همچنین خودتنظیمی تحصیلی و تابآوری تحصیلی با اعتیاد به اینترنت به ترتیب با ضرایب (38/0- و 25/0 -) رابطه منفی و معنادار دارد.