الگوی شایستگیهای مدرسان آموزش مجازی در ایجاد یادگیری خودراهبر فراگیران
نویسندگان
1 کارشناس ارشد رشته مدیریت و برنامه ریزی آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران،ایران
2 استادیار، گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران ، تهران ، ایران
doi
چکیده
هدف از پژوهش حاضر ارائه الگوی شایستگی مدرسان آموزش مجازی در ایجاد یادگیری خود راهبر در فراگیران است. روش پژوهش حاضر از نوع کیفی بود که بهصورت پدیدارشناسی در نیمسال دوم تحصیلی( 1400- 1399)انجام شد. جامعه موردمطالعه تعداد 100نفراز اعضای هیئتعلمی و مدرسان حوزه علوم تربیتی و روانشناسی تربیتی دانشگاههای( دولتی و پیام نور) بودند. ابزار مورداستفاده، مصاحبه نیمه ساختاریافته بود که از طریق مکاتبه و ارسال سؤالات از طریق ایمیل به گردآوری اطلاعات مربوطه پرداخته شد. مشارکتکنندگان پژوهش 15 نفر اعضای هیئتعلمی بودند که با این تعداد دادهها به اشباع رسید. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از تحلیل مضمون صورت گرفت. بر اساس تحلیل مضمون انجامشده تعداد 19 مضمون پایه و 5 مضمون سازنده مربوط به شایستگی مدرسان دورههای آموزش مجازی به دست آمد. یافته ها حاکی از آن است که شایستگیهای مدرسین آموزش مجازی شامل شایستگیهای سواد اطلاعاتی(دانش فردی، دانش الگوهای آموزشی، دانش فناوری، مهارت چارچوب فعالیتی، مهارت پیادهسازی اصول آموزشی)؛ شایستگیهای فردی(تفکر انتقادی، تفکر تحلیلی، مسئولیتپذیری، مدیریت زمان)؛ شایستگیهای آموزشی(یادگیری مشارکتی، رویکرد شایستگی محور، رویکرد یادگیری مادامالعمر، توجه به یادگیری سازنده گرایی) شایستگی اجتماعی(مهارت انطباقپذیری، مهارت تیم سازی مجازی، تعامل اثربخش با فراگیران ) و شایستگیهای روانشناختی(خلاقیت و نوآوری، خودارزیابی،خودکارآمدی) در ایجاد یادگیری خودراهبرانه فراگیران تأثیر بسزایی دارد.