بررسی نقش فرایند نزول عمق نسبیِ فضا در ارتقاء راندمان عملکردی «حیاط» در خانههای سنتی ایران
نویسندگان
1 استادیار معماری، عضو هیئتعلمی دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران .
2 دکتری معماری، گروه معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین،
doi
10.30495/hoviatshahr.2021.16439چکیده
کنشهای عملکردی در هر فضا تأثیر مستقیم بر میزان بازده عملکردی و درنتیجه تخصیص اوزان به فضاهای پیرامون خود دارد. یکی از این فضاها که بر تغییرات این میزان تأثیر بسزایی دارد، فضای حیاط است. براین اساس هدف از انجام این پژوهش، سنجش میزان راندمان عملکردی فضای حیاط با تأکید بر مفهوم شعاع عملکردی در انواع مختلف الگوهای خانههای سنتی ایران است. بهمنظور انجام فرایند مذکور از روابط ریاضی نحو فضا و بهطور خاص از تابع نزول عمق نسبی برای تجزیهوتحلیل و اثبات مسئلهی یادشده، بهره گرفتهشده است. نتایج تحقیق نشان داد که کاهش میزان عمق و درنتیجه کاهش میزان شعاع عملکردی و البته افزایش حوزۀ نفوذ مؤثر، در تعیین میزان راندمان عملکردی در فضای حیاط مؤثر است. همچنین دادهها حاکی از آن بود که افزایش تعداد حیاط در الگوی خانههای سنتی، باعث افزایش راندمان عملکردی این عنصر در نظام پیکرهبندی خانه میشود.