ارائه روشی برای تولید یا بومیکردن علم شهرسازی ایرانی با استفاده از متون اخلاق عرفانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
2 استادیار دانشکده عمران، هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 استادیار گروه شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
4 دانشیار دانشکده هنر، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.30495/hoviatshahr.2021.16746چکیده
ورود و گسترش مبانی دانش شهرسازی در این دوران از خارج ایران و به کار بستن آن بدون ملاحظات، منجر به آشفتگی شهرهای معاصر ایران شده است. این موضوع انگیزه شده تا تلاشهایی برای بومیسازی دانش شهرسازی و معماری و بهویژه مبانی این دانش آغاز شود. برخی از این تلاشها با رجوع به متون ارزشمند ایرانی و با برگرفتن بخشهایی از آنها، وجههی بومی به نوشتارهای شهرسازی یا معماری ایرانی بخشیدند. این مقاله نیز بر این روش برای بومیسازی دانش و نوشتارهای شهرسازی تأکید کرده و در میان مراحل تولید علم، مرحلهی نظریه را که مرحله آسیبپذیرتر علم شهرسازی ایران در برابر دانش وارداتی بوده، موردتوجه قرار داد. سپس با انتخاب متون کهن با موضوع اخلاق عرفانی، روشی عام برای نظریهپردازی و یا بومیسازی نظریات در حوزه شهرسازی پیشنهاد کرد. این روش تلفیقی از دو شیوه نظریهپردازی و هرمنوتیک البته نوع موردقبول آن نزد عالمان مسلمان است.
