گونهشناسی فضای معماری ایستگاههای راهآهن شمال غرب ایران (مطالعه موردی: دوره قاجار تا عصر حاضر)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد معماری داخلی، گروه معماری،واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
2 استادیار گروه معماری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
doi
10.30495/hoviatshahr.2022.65278.12147چکیده
راهآهن بهعنوان دروازهای برای ورود به شهر و دستاوردی از تکنولوژی، نشاندهنده ویژگیهای فرهنگی هر جامعه بوده که در معماری ایستگاه-های آن نیز نمایان گشته، بااینوجود گونهشناسی فضای معماری ایستگاههای قدیمی راهآهن در ایران کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. با استفاده از روش تحلیلی-توصیفی با جمعآوری اطلاعات از اسناد و مشاهده میدانی از شاخصهای فضای معماری 116 ایستگاه راهآهن شمال غرب ایران در چهار دوره (قاجار تا جمهوری اسلامی) شاخصهای کالبدی هر دوره تحلیل شده است. نتایج حاکی از کاهش تنوع شاخصهای به کار رفته در گذشت زمان میباشد، به گونهای که بهغیراز تعداد طبقات، نوع مصالح، سقف، تیپ، تناسبات پلان و میزان تزئینات تنوع خود را در دورهی جمهوری اسلامی از دست داده و ساختار ایستگاههای راهآهن در این دوره به سمت سقفهای تخت، یک تیپ پلانی و عموماً بدون تزئینات گسترشیافته است.
