تبیین و اولویتبندی راهکارهای تحقق مفهوم خلوت در مجتمعهای مسکونی میانمرتبه (نمونه مورد مطالعه: شهر اصفهان)
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده هنر، معماری و شهرسازی، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران.
doi
10.71793/hoviatshahr.2024.889383چکیده
طراحی مسکن و مجتمعهای مسکونی به بررسی نیازها و حل مسائل برای ایجاد محیطی کارآمد و متناسب با نیاز کاربران میپردازد. با تغییر الگوی ساخت مسکن در شهرها، بسیاری از ساکنان ناچار به زندگی در مجتمعهای مسکونی هستند. هدف پژوهش حاضر، شناخت ابعاد و مؤلفههای مؤثر بر خلوت و تعاملات اجتماعی ساکنین مجتمعهای مسکونی و ارائه اولویتبندی راهکارهای طراحی مرتبط است. این پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی و از نظر فرایند انجام پژوهش، ترکیبی است. در گام اول به بررسی و تحلیل مفاهیم مرتبط با خلوت، سکونت و مجتمعهای مسکونی پرداخته شد و نمونههای مرتبط مطالعه شد. سپس، با استفاده از چکلیست مشاهده و تکمیل پرسشنامه، ابعاد مفهوم خلوت از دید ساکنین ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل دادهها به وسیله نرمافزارهای مربوطه انجام شد. نتایج نشان میدهد ابعاد هشتگانه مفهوم خلوت از منظر ساکنین به ترتیب شامل ابعاد کالبدی، فضای شخصی، حریم خصوصی، عرصه فردی، قلمروپایی، فرهنگی، اجتماعی و زیستمحیطی میباشد.