نگاشت فضایی وضعيت زوالیافتگی پهنههای میراثی به مثابه پيامد مداخلههای بازآفرينی (مطالعه موردی: پهنه میراثی شهر شیراز)
نویسندگان
1 دانشيار ، گروه برنامهریزی و طراحی شهری و منطقهای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 دکتری شهرسازی، گروه برنامهریزی و طراحی شهری و منطقهای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.71793/hoviatshahr.2025.1188061چکیده
زواليافتگی پهنههای ميراثی در شهرهاي تاريخی، بهمثابه عامل اصلی عقبماندگي ازجريان توسعه، سببساز افول کيفيت زندگي و کاهش جذابيت پهنه برای ساکنان میشود. بنابراين، شناسايی و تحليل فضايی-مکانی وقوع زواليافتگی بمنظور تغییر و اصلاح رویکرد مداخله در پهنههایفرسوده شهری حائزاهميت است. درهمین خصوص افتوخیزهای پهنۀمیراثی ۳۷۸هکتاری شهرشیراز و آسیبهای احتمالی وارد شده به آن، روند فرساينده اين مکان را سبب شده است. دراينرابطه پژوهش پيشرو در جستوجوی اين موضوع برآمده است که زواليافتگي پهنۀميراثی شيراز از چه الگويی پيروی ميکند؟و آیا مداخلههاي انجامپذيرفته، موجبات زوالیافتگی بيش از پيش را فراهم ساخته است؟روششناسی پژوهش از نوع تحليل سببي بهروش پژوهش شبهتجربی است که ابزارهای تحليل فضايی خوشههای گرم و سرد و تحليل رگرسيونفضايي را به کار گرفته است. نتایج پژوهش نشان میدهد که بدليل اثرگذاری نوع مداخلههای متفاوت در پهنه میراثی شهر شیراز، زوالیافتگی در زمینههای اقتصادی و اجتماعی شدت یافته و این امر مستلزم سیاستگذاری صحیح در نحوه مداخلات این پهنههاست.
