شناسایی عوامل موثر بر بهبود کیفیت فضای بسته مسکونی در جهت ارتقای حس رضایتمندی ساکنان با رویکرد تصمیم گیری چند معیاره فازی(مورد پژوهی: مجتمع های مسکونی رشت)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد معماری، گروه معماری، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران.
2 استادیار گروه معماری، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران.
doi
10.71793/hoviatshahr.2025.1199494چکیده
مسکن، فراتر از نقش سرپناه، بستری است که بخش عمدهای از زندگی انسان در آن سپری میشود. با افزایش جمعیت و گسترش آپارتماننشینی، مجتمعهای مسکونی بهعنوان راهکاری برای پاسخگویی به محدودیت های فضای شهری مطرح شدهاند. در این میان، توجه به کیفیت فضایی در طراحی محیطهای سکونتی عاملی کلیدی در ارتقای سطح رضایتمندی ساکنان بهشمار میرود. هدف این پژوهش، شناسایی عوامل مؤثر بر طراحی فضای سکونتی بر پایه معیارهای کیفی و بررسی میزان تأثیر آنها بر رضایت ساکنان است. در مرحله نخست، مفاهیم مرتبط با کیفیت در طراحی معماری از طریق مطالعات کتابخانهای استخراج و تحلیل شد. سپس با توزیع پرسشنامه در دو جامعه آماری شامل خبرگان و ساکنان مجتمعهای مسکونی شهر رشت، دادهها گردآوری گردید. در ادامه، به کمک از روش تصمیمگیری چندمعیاره فازی، تحلیل و اولویتبندی معیارها انجام گرفت. نتایج نشان داد کیفیت فضای سکونتی، شامل معیارهای عملکردی، اقلیمی، اجتماعیـروانی و فضاییـمعماری، تأثیر معناداری بر رضایتمندی ساکنان دارد.
