هنر بودن در بین و پرسهزنی شهری ؛ مطالعه تطبیقی در ایران و غرب با تأکید بر جامعه مدنی
نویسندگان
1 دانشیار گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.71793/hoviatshahr.2026.1215198چکیده
پرسهزنی شهری بهعنوان شیوهای از تجربه شهر، در غرب پیشینهای دو قرنه دارد و در ایران از دهه ۱۳۳۰ شمسی بروز یافته است. با وجود مطالعات فراوان درباره فضاهای شهری، بررسی تطبیقی پرسهزنی در دو بستر فرهنگی کمتر انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی ـ مقایسهای و با اتکا به تحلیل متون نظری و مشاهده میدانی محدود، به واکاوی مشابهتها و تفاوتهای این پدیده میپردازد. یافتهها نشان میدهد در غرب، پرسهزنی بخشی از سنت مدنی و تجربه فراغتی تثبیتشده است ، در حالیکه در ایران بیشتر متأثر از تحولات اجتماعی معاصر و محدودیتهای هنجاری شکل گرفته است. نتیجهگیری حاکی از آن است که تفاوت در درک و تحقق پرسهزنی بازتابی از رابطه متمایز جامعه مدنی با بستر فیزیکی و فرهنگی شهر در ایران و غرب است.