نظریه تشخص هوش مصنوعی
نویسندگان
1 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران.
2 استادیار فقه و مبان حقوق اسلامی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران.
3 دانشجوی دکتری گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران.
4 استادیار حقوق عمومی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران.
doi
10.71678/ijrj.2025چکیده
در فقه و حقوق، «شخصیت» یکی از مباحث مهم تلقی شده و بسیاری از تعاملات میان افراد با یکدیگر و حتی روابط بین فرد و خالق، به فرض وجود و اثبات آن است و به بلندای تاریخ حیات بشر برای تنظیم و تنسیق روابط، تشخص هایی اعطاء یا احراز شده، به طوریکه برای معابد و مساجد و پل ها و حتی برخی عناوین کلی و صد البته انسان ها شخصیت قائل گردیده اند. شخصیت به صلاحیتی اطلاق می شود که شخص بتواند با اتکاء به آن، واجد حق گردد و یا طرف تکلیف قرار گیرد. در قانون مدنی شخص حقیقی و حقوقی تعریف شده است، اما امروزه با موجود نوپایی مواجه هستیم باعنوان هوش مصنوعی! عملکرد دو سویه هوش مصنوعی ، نگارندگان را بر آن داشت تا این پدیده را از نظر شخصیت مورد تحلیل قرار دهند. این پژوهش از نوع مورد کاوی بوده و با ابزار فقه و حقوق به صورت تحلیل محتوا به این تحقیق پرداخته است . نتیجه تحقیق آن است که هوش مصنوعی در مواردی دارای شخصیت وابسته و در مواردی مستقل بوده و می تواند شخصیت مجازی (الکترونیکی) داشته باشد.
