فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ماده 1146 ق م در مورد طلاق خلع چنین مقرر نموده: « طلاق خلع آن است که زن به واسطه کراهتی که از شوهر خود دارد در مقابل مالی که به شوهر می دهد طلاق بگیرد اعم ازاینکه مال مزبور عین مهر یا معادل آن و یا بیشتر و یا کمتر از مهر باشد.» همانگونه که دیده میشود؛ از دیدگاه قانونگذار میزان فدیه بستگی به تراضی طرفین داشته و میتواند از مقدار مهریه بیشتر باشد؛ این مطلب همسو با نظریه اکثر فقها امامیه میباشد؛ اما در مقابل برخی فقها ادله این نظریه را نقد ناکافی دانسته و فدیه بیش از مهریه را در طلاق خلع مجاز نمیدانند؛ و برخی دیگر فدیه را محدود به مهریه و اموال تملیک شده به زوجه از سوی زوج میدانند؛ با توجه به میزان بالای طلاق خلع در محاکم فعلی بررسی محدوده فدیه در طلاق خلع ضروری به نظر میرسد. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی در صدد نقد و بررسی ادله این نظرات بر آمده و در نتیجه میتوان بین طلاق خلع عادی و طلاق خلع قضایی فرق گذاشت؛ به این صورت که اگر دادگاه طلاق را برای زن ضروری بداند؛ باید میزان فدیه را مشخص کند؛ و جلوی سوء استفاده مرد از این وضعیت را بگیرد.