تأثیر مقدار نانورس و پرتوالکترونی بر مقاومت سایشی نانوکامپوزیت ولکانیزه شده بر پایه آلیاژ لاستیک طبیعی/لاستیک استایرن بوتادین/دوده
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مهندسی صنایع پلیمر، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران
2 استادیار مهندسی صنایع پلیمر، گروه مهندسی شیمی و پلیمر، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران
doi
چکیده
بهطور کلی، از عوامل مهم تأثیر گذار بر مقاومت سایشی ترد تایرها، نوع تقویتکننده و سامانه پخت است. در این پژوهش، از مخلوط نانورس و دوده برای تقویت کنندگی آمیزه و همچنین، دو نوع سامانه پخت گوگردی و پرتو الکترونی استفاده شده است. با توجه به نیاز به مقدار کم نانورس در برای تقویت کنندگی و استفاده از پرتو الکترونی برای پیوندهای عرضی در لاستیکها، آمیزههای لاستیکی برپایه لاستیک طبیعی (NR) و لاستیک استایرن بوتادین (SBR) به نسبت 70 به 30 و phr 25 دوده، حاوی 4% و 7% وزنی نانورس اصلاح شده به روش اختلاط مذاب و سامانه پخت گوگردی معمولی تهیه شد. همچنین برای بررسی تأثیر پرتو الکترونی بر ویژگیهای نمونههای تهیه شده، از دزهای پرتو دهی 100، 150 و KGy 200 استفاده شد. همچنین نمونههایی بر پایه آلیاژ لاستیکی فوق حاوی phr 35 و 50 دوده و بدون نانورس برای مقایسه تهیه شد. با استفاده از آزمون سایش، تأثیر مقدار نانورس و پرتودهی بر مقدار سایش نمونههای تهیه شده مورد مطالعه قرار گرفت. دیگر ویژگیهای نمونهها مانند سختی و درصد جهندگی نیز مورد ارزیابی قرار گرفت. نتیجههای بهدست آمده نشان داد که با افزودن نانورس به مقدار 4% و 7% مقدار سایش کاهش مییابد ولی ویژگیهای آمیزه حاوی 4% وزنی نانورس بهتر از آمیزه حاوی 7% وزنی نانورس است. همچنین، با افزایش مقدار در پرتودهی، مقاومت سایشی و سختی افزایش و جهندگی کاهش مییابد که میتواند بهدلیل کاهش پیوندهای پلی و دی سولفایدی و افزایش پیوندهای منوسولفایدی، کربن-کربن و چگالی پیوندهای عرضی باشد. نتیجههای آزمون ATR-IR و تورم، این نتیجهها را تایید کرد.